Lewe na ‘n taxirit

Screenshot 2017-03-11 16.22.03

Ghana se warm strate, mense beweeg per voet vinniger as dié in mouters

In elke groot stad, sal jy baie tyd spandeer in slak-verkeer. In Akkra is meer as 4,5 miljoen mense, en spandeer ons baie sit-sit tyd in ‘n mouter. My oog vang die blink weerkaatsing van ‘n ou wat langs my stop maar sy wieldoppe met kaktus steeksels spin nog verwoed voort. Sy elmboog hang so laag vanuit die venster, ek reken hy kan sy elmboog afskuur om ‘n draai.

Hy’s in ‘n 10-jaar oue taxi, die drywer langs my streel liefderyk oor die blou-wol oortreksel van sy stuurwiel. Hy het moerasgras onder sy vooruit geplak, spoedstrepe op die sypaneel deure, ‘n blomding sonder blare op die lugdraad en ‘n vensterplakker op die agteruit belowe: “lewe na die dood”.

‘n Opge-suupte Corolla in Wes-Afrika kompeteer met enige BMW in Lanasia! Spoed en robot-tot-robot gejaery is nie hierdie petrolkoppe se ding nie, maar hulle kan kersvashou by enige Indiër-taxi of Benoni-boertjie se mouterdekorasie. Hulle kry hulle giggels deur wip-wip in te druk, skoor te soek en lanie 4×4 manne te irriteer met hulle rem-aksie wanneer hulle voor hulle indruk. Blink chroomknoppe op die rathefboom, rooi kunsleer tossels flikvlooi voor die windfiltreerder en wys hulle status. Bont plakkers en kerklike seëninge is beslis die gewildste dekorasies op ou skraap en stampmerke.

Screenshot 2017-03-11 16.22.56.png

Enige iets om uit te staan – hierdie mouter totaal en al met Ghana lap ‘versier’

Taxi ry is goedkoop, so beskikbaar soos sonlig, en vreesaanjaend as jy nie die ding oopkop benader nie. Voordat ek my lewensdraadjie oorlewer aan ‘n taxibestuurder hierlangs, is daar ‘n paar praktiese goete wat ek oorweeg. Alle taxi’s het; volgens wet, kanarie geel geverfde hoekpanele. Hulle sluip stadig op en af in die strate, en toet-toet vir potensieële passasiers. Om ‘n taxi te stop, verbeel jou jy tik ‘n kind op die kop, handpalm na onder, so heuphoogte. As die taxi se remme skree, of die ding eers gestop kry 10-meter verder as waar jy staan, neem die volgende ene! Voordat jy inklouter, loer gou binne-in, of die sitplekke nie vervang is met houtbankies nie, en of jy nie deur die vloerpanele sien nie. Onderhandel met ‘n stywe lip oor die prys, en as jy nie van die man se houding hou, of sy Engels verstaan nie, of vermoed hy het weke laas gestort; sê eenvoudig jy het van plan verander. Hulle buffelagtigheid en minagtige proes deur tuit lippe skrik my lankal nie meer nie. ‘n Volgende taxi sal gou genoeg verbykom.

As jy eers sit, groet die drywer en vind iets in die mouter om hom oor te komplimenteer. Of hy dit nou verdien of nie, daai mouter is sy hele lewe en die inkomste van ‘n huis vol honger bêkkies. Al sweer hy dat hy weet waarheen jy wil gaan, hou maar ‘google maps‘ oop op jou slimfoontjie, en stel voor watter kant toe hy moet afdraai. Sodra die taxidrywer sien jy ken van watter rigting jy in wil gaan, sal hy nie probeer om weer oor die prys te onderhandel nie. Ek weier dat hy enige ander passasiers padlangs optel, en sluit self my eie deure langs my. As jy oppad lus vir ‘n koue bottel water, lugtyd of eetgoed wil koop van die straatsmouse af, vra vir taxidrywer om vir jou te koop, sodoende kry jy dit nog goedkoper.

Screenshot 2017-03-11 16.21.31

Almal ry met seëninge al oor die mouter vasgeplak

Die meeste taxi drywers is baie nuuskierig oor onse “Obruni’s” (beskrywende naam vir witmense in Ghana). Hulle het respek vir familie, ander se huwelike, en mense met kinders, so vertel ek in ‘n geoefende drie sinne hoe lekker ons hier woon, en erg ons na Namibië terugverlang, en hoe hard my kinners op universiteit swot. Dan vra ek of hy kinders het en hoe lank hy al taxi ry, en voor ek my oë uitvee is ek by my bestemming. Moenie uitklim voor jy jou kleingeld in die hand het nie, hy ry dalk net weg en “vergeet van jou kleingeld”. Ek groet altyd met “hoop jy kry baie besigheid vandag…”.

In die begin dae het ek in ‘n taxi sonder sleutel beland wat die ou eers blousel draad onder die stuurwiel moes ‘hotwire’ om mee te ry. Ek was ‘n in tonnelbrug toe die een taxi ‘n spogmotor stamp, en almal uitspring en gelyk aan die skree gaan. ‘n Mede passasier het my ‘n lewendige hoender aangegee “om vas te hou” en ene het selfs ‘n dag later my selfoon teruggebring wat op die sitplek uitgeval het.

Screenshot 2017-03-11 16.08.59

Vir diegene wat nog steeds skrikkerig is, daar is nou die opsie van vroulike taxidrywers in Accra. Een só spoggerige vrou is: Esenam Nyador aka Miss Taxi. Vir die wat na haar soek: +(233)55 505 0950 – Skype: misstaxi13 …lees hier oor haar

Screenshot 2017-03-11 15.57.32

Essenam staan trots by haar Taxi

Met die regte benadering, kan daar waarheid steek in die vensterplakker: “lewe na die dood”, of ‘n lewe na jou eerste taxirit.

Wys my jou kiekies…

 

Mense reken; Afrika nie vir sissies nie. “Watter deel van Afrika?”, vra ek iewers in my agterkop. Natuurlik staan ek nie kaartjie-in-die-hand gereed om Mogadishu te gaan verken nie. Hier op Kotoko Internasionaal, Akkra se lughawe, leun ek in agt-en-twintig grade se warm seebries en bekyk die blinkoog reisigers wat vannaand aanland.

 

‘n Paar wat hulle aardsbesittings vir ‘n enkele maande soos skilpad saamdra, kom lokaal skoolgee en stowwerige dorpies verken. Hulle is maklik om in die bondel te herken, hulle dra poepvang-broeke versier met pers olivantjies; bont serpe in gister se ongekamde hare. Teen môre sal hulle reeds twee honderd kilometer vêr met ‘n lendelam bussie tussen agttien ander insittendes, oortrek wees met Ghana se rooistof. Hulle flits honderde kiekies vir Instagram en bly soekend na selfoonsein en data. Wonderlike siele daai – hulle gaan eerstehands leer kos koop op die oggendmark in ‘n lokale taal. Binne tien dae dra hulle klere gemaak van Kenté-lap, rubber plakkies en plastiek kraletjies in die hare gevleg. Jare later gaan hulle nog stories vertel van die ongekende saggeaardheid van Ghana se mense. Die diepgewortelde respek teenoor gryskoppies en Afrika-dromme tussen die knieë vasknyp en ‘n ritme trommel wat jou hoendervleis in die nek laat uitslaan. Lees hier van ‘n malkop ou wat dwarsoor Wes-Afrika reis sonder skoene

 

‘n Ander kleurvolle groep met dik beursies is opvallend minder beweeglik met ‘n dik-eend waggel en kroomwandelstok. Hulle hoor jy gewoonlik voordat jy hulle sien. “Mary-Ann-Jane, is it not a glorious day! …(hyg) …Setting foot on our ancestral soil…(wit sweet sakdoek oor die blink gesig) … we are so blessed … (leun oor mekaar en neem ‘n selfie)…”. Screenshot 2017-03-05 20.42.51.pngEk gooi ‘n ge-oefende wit-oogrol, en sien die taxi drywer langs my behaaglik lippe aflek en handpalms saamvrywe soos hy naderstaan. Hierdie is tipies Swart-Amerikaners wat hier in Ghana kom snuffel na ‘n sweempie van hulle-se-mense se herkoms. In die volgende paar dae gaan hulle ‘ooh-en-aah’ en ‘OMG’ met regte trane in die oë en handpalm oor die hart geklem. Hulle is te besig om hand te skud en almal te bevriend en mense te soek met dieselfde vanne, om hulle fone te gebruik.

screenshot-2017-03-05-20-42-24

Elmina Slage Kasteel in Cape Coast – Ghana

Ghana se kuslyn is besaai met mosbegroeide murasies van toet-se-tyd se slawe handel kastele. Die mees bekendste kasteel in Elmina, Cape Coast kan verken word met ‘n fooitjie in die hand vir die gids. Niemand kan onaangeraak ‘n slawekasteel verlaat sonder om kopskuddend die gierigheid, ongeregtigheid en wreedheid van die mensdom te betwyfel nie.

 

Na ‘n paar jaar as inwoner in Wes Afrika, herken ek langsamerhand die ánder minder bekende, maar hoogs unieke seleksie alleen reisigers. Vaal verweerde vrouens aan die anderkant van veertig, kom koekeloer met kalfsoë na die andersgeit van Afrika se manne. Die deursnit jongman speel aktief sokker, leef op vars vis en tropiese vrugte, en pronk fisies soos ‘n wafferse Griekse soldaat. Kyk, ek verstaan dis nie almal se koppie tee nie, maar hier is tannies met Europese paspoorte, wat hierso, nuwe liefde kom vind.

screenshot-2017-03-05-20-54-12Op daai tannies se fone is kiekies van sokkerspelers op die strand en selfies saammet vissermanne in kuierplekke. Sien; en so gun daai lustige tannies ‘n geleentheid vir ‘n Ghanees, vyftien-jaar haar junior, om sy hele familie na Europa se blink liggies te immigreer.

 

Annerkant half eeu; weet jy presies wat jou voorkeur as reisiger is. Lank voor hulle voetspore trap in Wes Afrika, het hulle verskeie reisgidse deurgewerk. Hulle is wel belese oor die kultuur, tale en tradisies. Hierdie groep neem duisende fotos, hulle is nie in een van daardie fotos nie. Na ‘n leeftyd se agt tot vyf, is hulle bankbalans van so aard dat hulle kan kies en keur tussen gesogte hotelle, vlieg hulle eerder binnelands eerder as soos nat hoenders in ‘n taxi rond te wip. Screenshot 2017-03-05 21.00.03.pngDaar word die aller prag kiekies vasgelê van Afrika Konings en tradisionele danse met rooistof fyntjies te bespeur in die laaste sonstrale van ‘n fyn beplande dag. Wanneer hulle die markte besoek, kies hulle sorgvuldig die handgemaakte Venisië-glaskrale uit, wat jare lank as skat bewaar word en waardevol genoeg is om in testamente te benoem. Ghana se kultuur is so eie aan Afrika, dat in die keinste dorpie word jy vyfuur wakker met tromme wat vrolik en ritmies die dorpie aan die gang kry. Kinders, hoenders, bokke en ou Gryskoppies op knopkieries is almal oppad iewers heen – groet vriendelik met ‘n hand-swaai in die lug. Almal wil gesels, nooi jou om eers te kom sit en vertel stories met handgebare en eentand-kop agteroor lag. Die gemarineerde reisigers maak tyd om te kuier, proe aan kos uit swart potte, staangemaak onder grashutte.

 

Kom Sussie, wys my jou reiskiekies, dan weet ek sommer gou wat jy hierlangs in Wes Afrika kom maak.

Krismis Kersies in Rum…

 

 

So is dit mos – as jy siekerig of mislik of nostalgies voel, verlang jy na jou Ma se huis. Kerstyd in Akkra is soos sonbrandvelle aftrek, seer maar ook lekker. Alles oor Kersvees voel uit plek uit, omgedop en verkeerd.

 

So stap jy ewe vrolik die eerste Oktober in die winkelsentrum in, en daar staan ‘n man op ‘n lendelam trapleer en hang Kersfeesdekorasies op. Jy voel hoe jou hart kommapunt; ‘n ketting trek ‘n beklemming om jou binnegoeters. Dit kan mos nie wees nie, het die jaar reeds so vêr met jou weggehol, maar dan onthou jy dis nou eers vroeg Oktober.

 

In Akkra is daar baie goete wat jou laat kopskud. Als hierlangs kom wat aweregs voor, en ons wonder of die mense om ons se bont varkies nog op hok is. Miskien is hulle net kinderlik erg opgewonde oor die hele Krismis ding, of is dit dat hulle effe langer vat om op te warm oor ‘n gebeurtenis en meer tyd nodig het. In Ghana is dit ‘n GROOT ding om jou Christenskap in die publiek ten toon te stel. Van reuse plakkers op jou mouter tot dik goue kettings en swaar kruise om die nek, T-hemde met reguit boodskappe in swart dik letters en Krismis dekorasies in jou winkel, jou mouter en op jou werkstafel en in en om jou huis.

 

Die uurglas is veronderstel om nóg ‘n hele twee maande uit te loop voordat Bony-M se plastiek musiek ‘Kersfees’ in die winkelsentrums uitbasuin. In die druk verkeer is dit straatverkopers wat verlepte plastiek opblaas Krismisvaders smous. Daar’s klokkies wat klingel op Rudolf die fluweel-takbok se neus, stringe bont kersliggies en sneeuspuit in ‘n albaster-blik is als op offer. Hierdie jaar, is die dogtertjie kopbande met blinkertjie Engeltjies wat soos antennae rondswaai oor jou kop, ‘n groot verkoper.

 

Ek sit heimlik en wonder hoe hulle die Kersboodskap aan die kindertjies glo-waardig maak? Dis plak warm in hierdie tropiese land; sneeu is net ietsie wat mens hierlangs op ‘n swak tv-beeld sien. Nog nooit het ek ‘n enkele skoorsteen in ‘n huis bespeur nie – waar moet Kersvader inglip om geskenke te kom afgee? Verlede jaar het ‘n Hotelgroep ‘n Kersvader-man kompleet met witbaard en ‘n reuse sak lekkergoed gestuur om die kindertjies by die swembad te verras. Dit was pandemodium soos daai kindertjies weggehol het, in die swemwater gespring het, histeries aan die gil gegaan het. Bestuur het gou die booswig verwyder en vir die res van die dag omverskoning gevra op die publieke uitsaai stelsel, en verskrikte verlore kinders en ouers met mekaar herenig.

 

Nou as jy as expat jouself in Akkra bevind oor Kerstyd het jy drie opsies. Die gewildste en voorkeur opsie is om ten duurste huistoe te vlieg en tussen jou eie mense iewers in die Kalahari, sonder sneeu en sonder koorsteen Krismis te vier langs ‘n koolstoof met warm melktert en rum-versuipte-kersies. “en koue bier” sê my Vrystaat-man hier van die kantlyn af.

 

Opsie nommer twee is minder gewild maar ‘n gemoedelike kuier waarheen almal uitsien en honderde fotos oor bakkiesboek heen gestuur word. Almal is nie beskore om verlof te neem in die blinkertjie seisoen nie. Iemand moet ‘n wakker oog hou op die geldkas, die olieboor, die voorraad op die winkelrakke; en daai makkers staan saam en vier Krismis in styl. Al die Springbok ondersteuners kom bymekaar en vier fees. Jy word gevra om ‘n kosding by te dra, iets soos aartappelslaai, gebaktekool weggesteek onder smeltkaas, reuse bak winkelroomys of melktert vir twintig uitgehongerde Springbok ondersteuners. Webers word aangery en skaapboude word gebak. Geskenke word met ‘n speletjie om die tafel aangegee en uitgedeel. Krismisvader kom aangery op ‘n 4×4 motorfiets en deel Kersgeskenke aan die kinders uit. Daar word geswem en gekuier en fees gevier; almal gemoedelik saam.

 

Opsie nommer drie is vir die oningeligtes, wat nuut in die land kom werk het, wat te suinig is om hulle gemoedelikheid te deel, wat soos ‘n rooiby wag om iemand te steek…hulle sit by die huis en versuip hulle self soos kersies-in-rum.

 

As jy iewers in Januarie uitgespaar is, en weer arriveer in Akkra, dan kan jy jou begewe in die Kersfees gemoedelikheid tot diep in Maartmaand wanneer die blink Kerstooisels eers verwyder word. Vrinne wat jou lanklaas gesien het vertel van sonbrand en brandvelle wat afgetrek moes word.

 

As jou kollegas van Ghana jou eers weer in laat Februarie sien, groet hulle jou vrolik “Merry Krismis” and “A prosperous New Year”!

2016 Waar lees jy lekker? Thulana se keuse

Baie dankie Toortsie vir die raaklees, en benoeming!

 

Hierdie is ‘n blogspeletjie wat ten doel het om ons blogs, verkieslike Afrikaanse blogs, ‘n bietjie blootstelling te gee.

Hoe dit werk:

  1. Dis totaal vrywillig. Jy hoef net deel te neem as jy regtig wil.
  2. Dit sal baie lekker wees as jy deelneem.
  3. Word jy benoem? Hartlik geluk! Dit beteken iemand lees graag by jou!
  4. Noem jou bloginskrywing: 2016 Waar lees jy lekker? (jou naam) se keuse.
  5. Bedank die persoon wat jou benoem het en tag die bloginskrywing waarin jy benoem is. (Omdat soveel mense vra: Kliek op bloginskrywing se opskrif, kleur die URL in, regskliek, copy; Dan in jou beheerpaneel waar jy die bloginskrywing skryf, kleur die woord in wat verwys na die persoon wat jou benoem het, regskliek en paste.)
  6. Herhaal die eerste sin in hierdie bloginskrywing, asook die reëls, sodat die volgende persoon ook weet waaroor dit gaan.
  7. Benoem 3 tot 5 bloggers/blogs waar jy graag lees en sê ook hoekom jy graag daar lees. Onthou om elkeen op dieselfde manier te tag. Kliek op ‘n bloginskrywing, kleur URL in …
  8. Jy mag iemand benoem wat alreeds benoem is, maar veral nuwe name is ook altyd welkom.

So waar lees ek graag? Ek lees op so baie plekke en was nog nooit goed met lysies maak nie, so ek benoem graag ‘n paar bloggers waaraan ek op hierdie oomblik dink, in geen spesifieke volgorde nie:

Blikkiesvis – Hier lees ek visvangstories met ‘n twist. Die grote wat weggekom het, die langpad daarheen, die nat en koud en verlang huistoe – alles kan ek mee aanklank vind!

Perdebytjie – Wat skryf oor rondreis in Namibië, met die mooiste fotos. Wat waarneem en diep raakvat met woorde wat die meeste van ons misslaan…en lief is vir grond en nat reēn en goggas en nat olifante en kampstof.

DieWitHasie – As ek die dag effe af is, dan trek ek hierdie hasie nader. Altyd ‘n giggel iewers in soms serious onderwerpe. Sy vat vas en sê ‘n ding sodat dit met mening vasslaan op die borsbeen, dan pluk sy die fopspeen uit en spoeg dit met ‘n sierlike flippen boog!  Ek vat haar net soos sy skryf, uit die hart met die pen.

Imke Rust – Landsgenoot wat met ‘n groot talent inslag maak waar ander soos slak sit en bêkhou.  Sy maak ‘n verskil, is alom bekende kunstenaar, beeldhouer, skilder, natuurliefhebber, natuurkunstenaar (die enigste ene wat ek van weet). By haar gaan loer ek in – altyd inspirerend as ek voel so vaal soos karton is sy soos  vuurwerke!

Rondomtaliedraai – Altyd my lekkerste inloer blog waar ek lank sit en giggel oor Vrydag se inkopies!  Altyd ietsie te sien wat my lank aan die dink het oor mense se eienaardighede en slimmigheid en simpelgeit.  Haar blog maak my week, elke week! Doen so voort….

 

Ai hier is net nie genoeg spasie om almal te lys nie! Daar is sulke ougat inloer plekke, maar reēls is reëls.

Hoop julle geniet die rondloer in my lekker-lees blogs.

 

Ghana Lap op ‘n Boksie

Hier in Akkra is mos by tye heeltemal te veel tyd op hande.

Ek het destyds by ‘n vriendin gaan kuier wat my geleer het om boksies te bou vanuit plat karton, en met bont Ghanalap oor te trek.

My man reis gereeld vir besigheid, en dan spring ek aan die werk en maak boksies.  Wanneer hy tuis is, raak hy verbouereerd met garings en lapseltjies en kartontoiings wat rondlê. So sodra die kat weg is – is die muis baas en mors ek soveel op die etenstafel en ryg ek klaar boksies uit.

Hier is ‘n paar fotos van wat ek aanvang…

buite oorgetrek.JPG

Die buite kant wort met bont lap oorgetrek

 

 

Karton en snymesse.JPG

Ons begin met plat 3mm karton en sny kante, deksels en bodems uit.

rou-boksie

Dis hoe die boksie lyk sodra als aanmekaar geplak is.

buite oorgetrek2.JPG

Dan word binne sye gemeet, gesny en gepas.Dit sal ook oorgetrek word.

gom-lap-vas

Die sye se lap word vasgelym aan die karton

dubbel gewigte.JPG

Ek gebruik ligte gewigte  om seker te maak als lym mooi stewig vas

meer gewigte binnevelle.JPG

Hier kan die extra sye binne-in vas gelym word

oop boksie3 binne.JPG

So lyk die klaar boksie rooi getooi, met ‘n binne verdeling

binne buite rooi boksie.JPG

Siedaar – kant en klaar

bont Afrika lap.JPG

Enter a Een van die vorige bont-boksies

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

Skoenmaker, waar’s jou skoene?

Elke dag sien ek dieselfde ou Omie sy ambag en beoefen onder die boom, in die straat waar-in ek woon.  Die boom is intussen afgesaag om plek te maak vir ontwikkeling. Nou sit die Oompie op die sypaadjie struik se koelte.

Elke dag, sit hy gedweë daar, behalwe Sondae.

Sy naam is Atta.

Atta is nie seker hoe oud hy is nie.  Hy weet hy’s gebore in die reēn seisoen en dat sy ma dertien kinders gahad het, nege daarvan het groot geword vertel hy.  Sy Pa het ‘n tweede vrou getrou en daarna het hy huisverlaat.  Hy’s van die Volta area, sy ouers was vissers in ‘n klein statjie.

Ek skat hy is diep anderkant van vyf-en-sewentig. Hierlangs respekteer mense nog ouderdom. Vyf-en-sewentig in Afrika-son is nie speletjies nie.

In 1965 het die Ghana Goeverment die grootste mensgemaakte meer gemaak, Lake Volta.  Menigte klein vissers gemeenskappe het hulle grond verloor toe die water van die Akasombo dam omtrend 7700 vierkante kilometer se oppervlakte met water vul.

Tans woon Atta by ‘sy halfsuster, se dogter, in Accra, Ghana se hoofstad.  Accra so drie ure se ry van waar hy gebore is, in die Volta dristik.

img_3368Drie weke gelede het Atta nog elke dag op ‘n bankie onder hierdie boom op ons straat gesit en as skoenmaker gewerk.

Vriendelike Oompie, altyd groet hy eerste, ‘n oopbêk eentand glimlag en die rustige swaai groet van die hand.

Hy het menigte paar sandale van my ‘n tweede lewe gegee.

Nou het die lokale munisipale kantoor beslis dat hierdie area gestroop moet word om plek te maak vir goedkoop staatsbehuising.  Die boomstompe is al wat oorgebly het van sy reuse koelteboom en bourommel sal vir twee tot drie maande so rondlê voor die staats bouers rigting kry.

Na elf jaar weet nie nie waarheen om nou te gaan nie. “Sy kliēnte sal hom hiér onder daai boom kom opsoek”, verduidelik hy.

IMG_3372.JPG

Nou staan sy tafeltjie hier, reg vir besigheid in die bloedige Afrika-son.

Ek vermoed hy lei aan een of ander vorm van demensia.  Hy vertel my tot in die fynste detail van jare gelede se gebeure, maak kan nie onthou waar sy suster’s kind woon nie.

IMG_3373.JPG

Hierdie is van sy skoenmaker’s gereedskap…

Hierdie week gaan ek op facebook vra wie kan hier in Akkra vir hom ‘n sonsambreel skenk…

 

atta-skoen-fixerMaar waar is sy skoene?  Ek vra en hy maak asof hy my vraag nie verstaan nie.  Die leer-sandale langs hom is ‘n kliënt sin wat hy regmaak.  Miskien ook self al voetseer? Miskien effe artritis? Wie sal weet.

Hy vergeet ek vertaan nie vlot Ewe nie…en mompel voort oor iets lank gelede…

Teen vyf-dertig kom ‘n jongman hom weglei.

More sal hy terugwees. Gereedskap op die tafeltjie in die son.

Reg vir wegtrek skoensole….

 

** So vandag noem ek vir Martie Steyn, my vriendin ek gaan op bakkiesboek vra vir ‘n sonsambreel vir Atta. Daar en dan bied sy ene aan wat reeds twee jaar rondstaan – nou’s Atta uitgesorteer.  Gaan hom nou net ‘n paar skoene opspoor….

 

IMG_3528.JPG

Atta het vandag sy sonsambreel gekry.

Hy het nie veel woorde nie, maar hy het soos ‘n besige by gefroetel en oor en oor sy goedjies uitgepak.   Die oomblik groot vir hom, môre sal hy kalmer wees, en as hy eers sy sít gekry het, sal ek hom weer op ‘n kiekie vaslê.

 

 

Winkel in die boom…

Verona is die trotse eienaar van die ‘Tree Boutique’ op die straat, vyftig-meter vanwaar ek woon.  Ses dae ‘n week is sy op die sypaadjie onder ‘n reuse koelteboom, besig om haar ware aan die takke van die boom op te hang.  Wat ‘n skouspel van kleur en patroon!  Haar seuntjie van twee, speel heeldag, al om haar rond.

Dis koel – die windjie draai en swaai die bont goete vrolik in sirkels.  Soos ‘n by na ‘n blom, kan mens nie help om te gaan loer wat sy dié week op haar tafeltjie uitstal nie.

Sy verkoop handgemaakte juweliersware, geweefde frokke, gekerfde olifantjies, bont krale en ander fieterjasies.  Daar is helder grasmandjies om van te kies en te keur.

IMG_3358.JPG

Niemand gaps ietsie van haar tafel af, wanneer sy wegstap en vir haar kind gaan kosgee nie.  Sy pak nie eens op as dit so effe motreēn nie.  Die boom is defnitief dig genoeg om te keer dat haar ware deurnat word. As die swaar reën dryg is dit ‘n ander storie – almal hol nader en help Verona om gou als vanaf die hoë takke te haak en vinnig weg te pak.

Almal ken mekaar op ons straat, mense knik vir mekaar ‘n groet, of roep jou naam uit en vra hoe gaan dit met die kinders.

Oorkant haar winkeltjie is ‘n konstruksie span aan die gang.  Afrika-musiek speel kliphard op hulle lorrie se radio.  Hulle is druk besig om ondergrondse kabels te lê.

Kabeltrekkers.JPG

Daar is ‘n geel-gifappel-help wat verbygestap kom…Simeon is sy naam.  Hy dra ‘n klein hout kissie in sy hand, en met die ander kap hy ritmies so in die stap met ‘n plankie – so in die stap.  Klap-klap-klap…

img_3366

Simeon was te skaam dat ek ‘n foto van sy houtkissie se inhoud neem, maar ingestem tot ‘n foto van hom as “he is working”, bedoelende so in die stap wanneer hy sy kliënte laat weet hy stap straat-af…

Almal wat ‘n stukkie leerwerk wat uittorring of stomp messe of skêre het, kan hom nader roep.  Hy stap heeldag rond opsoek na kliënte wat sy dienste kan benodig.

Vir ‘n kleinerige bedraggie sal hy sy houtkissie oopbêk trek en stradig en ritmies messe slyp.

Diep daar-in die kissie is staal naalde met geboē plat punte en nylongare waarmee hy speletjies maak van handgemaakte leergoedere se nate wat los torring.

Baie mense hierlangs besit handgemaakte leer aktetasse, en dra handgemaakte skoene of leersandale.

 

Waar wonder ek,  kan mens nog skoenmakers, leer bewerkers, bakkers, beeldhouers so op straat raakloop?