Family tree

Sterftekennis en doeityd se doodsfeite…


‘n Wildvreemde skrywer pas my (met epos) die annerdag, in sy familieboom in, ek, met al my manne-familename. Daardie legkaartstukkie het my aan die boombou gekry. Natuurlik nie sommer ‘n plakboek ding nie, maar ‘n rêrige ernstige familiestamboom. Vannerselwe is dit onnodig om die wiel te herontwerp, so snuffel ek net op internet. Daar vind ek die mees fantastiese stroombelyne stamboom en herkoms programme en vul net gaaitjies in soos blokkieraaisels.

Internet is eerlikwaar die grootste uitvindsel van die eeu! In ‘n ommesientjie is daar meer as vierhonderd mense wat iewers inpas. Agter-klein-groot en diepste kleinneef en Oer-Oumas hang soos wafferse krismisversiersels aan die boom. Daar is ‘n ernstige swart lintstreep in die hoek wat aandui of ‘n persoon al blommietjies stoot. Min van onse ouers het epos, en van whatsapp weet hulle niks nie. Met baie gesoebat en langsamer, waar dit moontlik is, las ek fotos, trousertifikate, begrafnisbriewe en grafsteenfotos. Hierdie stamboomding sneeubal en voor ek my oë uitvee stofsuig dit al my leestyd op.

Sommige van die ouer garde van onse familie is heel opgewonde oor die nuwe familieprojek, en daar word ywerig bydraes en argiefmateriaal geoffer. Lanklaas se neefs word geskakel en fotos ward aangestuur. Nou moet ek bieg; dis soos langpad stap oor ‘n hardgebakte pad vol driedoringtjies. Almal is nie ewe ywerig om familiedinge tot op die been oop te vlek nie. Sommiges is uit die staanspoor vyandig en geheimsinnig en snoep met inligting. Feite bly feite; dit blyk dat doei tyd se jonges net so jeukerig was soos vandag se rooihakkie generasie. Daar is geboortes van sewe pond “wittebrood-babas” op ses en ‘n halwe maand, aangenome kinders en half broers en susters, ongehude moeders en troues onder die familie se familie.

Na die Engelse en Boere se bitter oorlog, het neefs en niggies soos nuwejaars klappers ondermekaar ingetrou. Die NG en Herformde Kerke se ou dokumente is volksbesit vir ‘n paar sente. Op die trousertifikate sien ek die eerste bruidspare is oorspronklik almal van dieselfde streek van so veertig kilometer radius. Jonge meisies van vyftienjaar is afgetrou met hardebaardmanne van agt-en-twintig, en elf of sestien kindergeboortes was aan die orde van die na-oorlog generasie. Susters van een familie het in ‘n streep met broers van ‘n ander familie getrou, en die driedubbel naamgee, lê berge vêr van die gegewe byname. Die daaropvolgende generasie se geboortes val merkwaardiglik tussen agt en elf kinders en die huweliksmaats se radius van oorkoms dy – heelwat wyer uit na tagtig kilometer. Ons Oupa en Ouma-generasie se geboorte getalle val drasties na vier tot ses geboortes. Vandag se generasie kindergeboortes eb en dy tussen twee en drie kinders, en huwelksmaats vind mekaar reeds in ander provinsies en kontinente.

Telkemale vind ek myself terugdink aan die onstandighede van toet se tyd. Daar was etlike stilgeboortes gevolg deur aannemings. Iets wat ek, deesdae, niks meer van hoor nie. Ek lees na van moedersterftes tydens kindergeboortes en sien dat wewenaars gereeld ‘n tweede en selfs derde vrou raakgetrou het en dan nog verder kinders gehad het. Vandag se dae is daar etlike egskeidings en dan woon mense eerder saam as om weer te waag trou.

‘n Sterftekennis was ‘n amptelike doodsertifikaat, en ek lees van ‘n ongetroude Oom wat op ses-en-sewentig in sy plaashuis op Stilwater oorle is. Tydens sy meëgaan was sy bloedbroer van die plaas Blinkwater, ook ongetroud, agt-en-sewentig jaar oud, in persoon- aan sy sterfbed. Deesdae sterf meer mense tydens moord, ongelukke en sieklik in hospitale, eerder as tuis. Nou hoekom het hulle nooit vrougevat nie? Dink jou in; die angs van die siekte, asma of dood, alleen in die plaashuis, twee ou broers; alleen. Vier van dieselfe familiebroers en twee susters is ongetroud oorlede, sonder testament, met groot plase. Voorwaar vreemd in daardie dae. Was hulle miskien net harstallig en gereken hulle sal nog baie jare voortleef of was prokureurs en testament te moeisaam en onbenullig? Twee van die vier susters is getroud, binne gemeenskap van goedere, lees ek verder op die sterftekennis, en al die plase en toerusting val tweeledig as erfdeel tussen die getroude susters.

Ou familiekwale loop dik en ‘n hele generasie dood aan ‘n soortgelyke string longkwale, ander weer aan kanker en ‘n ander generasie beswyk almal aan hulle hart. Laat my dink; al hierdie fiksheid gehollery; sal jou nooit vêr of vining genoeg verwyder van jou toekomsdood wat jou reeds toeka uitgelê is, in jou are en gene nie.

In die outyd (veertiger jare), het mense gereken ‘n hoë ouderdom is ag-en-tagtigjaar. Daai tyd is hulle dood “van ouderdom”, hart of lewerkwale. Daar ontdek hulle kanker (sewentiger jare), en verander ‘n hoë ouderdom na in-die-sewentigs. Toe dood hulle onder andere van suikersiekte en in hemelsnaam, moet tog net nie sê alkholisme nie, skryf eerder “nier stuipe”. Vandag se oumense haal net-net anner-sestig, ten spyte van die moderne medikasie en tegnologie. Hulle dood aan snaakse nuwighede soos hipertensie, stress, bloedklonte en moet tog net nie sê HIV nie, skryf eerder longontsteking.

Groot Ouma Poppie se begrafnisbrief aan haar man is met ‘n filtpen, in die mooiste eie-hand sierskrif neegepen. Tot so vyftien jaar terug, is als getik en dui alle begrafnisbriewe aan dat Dominee so-en-so, vanuit Kerk so-en-so begrafnis sal lei. Begrafnisbriefies is in motbolletjies weggebêre. Daarna weet ek nie heelteemal hoe dit is, dat die meeste begrafnisse vanuit Afbob of Rentmeester se “lyksskouings- of gedenklokale” besorg word nie. Deesdae word waar en wanneer iemand begrawe word op (face) bakiesboek of met whatsapp laat weet.

Doei se tyd is almal onder lang koeltebome op ‘n plaas begrawe met ‘n rusnaam soos Stilwater, Blaarritzel, Sielerus of Lentefleur. Vandag word grafte ten duurste; sommer jare vooruit, aangekoop en lê mense soos sardientjies op ‘n ry in die son met net ‘n pleknommerplaatjie. Huweliksmaats was eens saam-saam in ‘n graf begrawe en grafstene is opgerig met beide se name en die langslewende se datums is later aangebring. Deesdae kry eers ontslapende net ‘n nommertjie, ingeval die langslewende op ‘n heel anderdeel van die wêreld tot ‘n einde kom.

Nou besef ek, doodsdinge is slamerhangend aan die verander. Hoe meer ek verandering ervaar, hoe meer begeer ek als moet soos donkiejare gelede, dieselfde bly. Hierdie stamboomding hou my nou kiertsregop. Ek plan en skryf duidelik ‘n testament op; ek eis my lêplek onder langkoeltebome, op onse plaas; op Klipwerf. My troumaat moet saammet my in rus lê, en ‘n blinkkopklip moet langtyd my kinders ‘n plek wys waar om droewig en kalm te wees.

Advertisements

10 thoughts on “Sterftekennis en doeityd se doodsfeite…

  1. monicahaddad01

    Dit was nou voorwaar ‘n lekker lees. ‘n Vriend van my het dieselfde gedoen en terug gegaan tot hy by Murati uit gekom het. Maar moet by sê dit het hom ‘n paar jaar gevat…

    Liked by 1 person

    Reply
    1. Daniel Bezuidenhout Post author

      Hi Monica, dit slurp al jou tyd op, nes jy reken jy’s op ‘n doodloopstraat, dan glip iemand ‘n naam soos Tant Ralie van Blokomkranz en woeps dan val nog drie legkaart stukkies in plek en dan loop die ding weer soos ‘n Meme met ‘n mop…. ek kan dit aanbeveel vir enige iemand met ‘n skrefie speurder en ‘n spatsel nuuskierigheid in hulle x

      Liked by 1 person

      Reply
  2. HesterLeyNel

    Nee o wee. ek het heeltemal genoeg van die familie waarmee ek bekend is en kontak het. Ek kan nie nog familie-skinderstories en verskonings vir geraamtes in die kas hanteer nie. Begrawe my as maar sommer net onder my wit roosboom en laat my in vrede.

    Liked by 1 person

    Reply
    1. Daniel Bezuidenhout Post author

      Hie-hie Hester, sit ek nou en giggel. Ons klomp is wyd verspreid oor die hele RSA, Namibie, New Zeeland, Auz en Europa .
      Duidelik het van hulle meer tyd op hande en ai, die nuuskierigheid en skatte se uitweeg teenoor mekaar is ‘n ander storie vir ‘n ander dag. My Ma se heiligheid is ook haar wit rose. Te pragtig, ek stap nie verby ‘n witroosboom sonder om om aan haar te dink nie. Onder een van haar prag roosbome le ‘n 17 jarige kosbare kat begrawe… Ek en my skerpbek, onse familiemense loop katvoet om my, bang ek skryf hulle iewers in ‘n storietjie in… ek hoor hulle fluisterings onder mekaar 🙂

      Like

      Reply
      1. HesterLeyNel

        Haai, ons het ‘n roosboom-liefde in gemeen. Ons 18-jarige ou Oliver (was eintlik Olivia) lê onder die pragtigste pienk roos. Ek het nog nie die nuwe huiseienaars ingelig nie … 😀

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s